06 Mar O czym mówi ton głosu

O czym mówi ton głosu

Zastanawialiście się kiedyś, na ile sposobów można powiedzieć „Mleko się rozlało. Co trzeba zrobić z tą plamą?”?

Zrobiłam na sobie samej eksperyment. Powtarzałam te słowa przyjmując różne postawy. Gdy stałam wyprostowana z kamienną twarzą, zabrzmiały wyzywająco i karcąco. Gdy zmrużyłam mocno oczy i zmarszczyłam nos, zabrzmiały prześmiewczo. Gdy przechyliłam lekko głowę i powiedziałam je z uśmiechem na ustach, w wyobraźni sama sięgałam po ścierkę. Kiedy ledwo zauważalnie uniosłam kąciki ust, komunikat zabrzmiał uprzejmie. Kiedy westchnęłam przed wypowiedzeniem tych słów, były one zawstydzające.

Mogłabym tak długo eksperymentować. W każdym z przypadków miałam jednakową intencję – aby dziecko powiedziało, co trzeba zrobić z rozlanym mlekiem i w dalszej kolejności wytarło plamę (z pomocą lub bez). Jak się okazuje, ten sam komunikat może zostać różnie odebrany w zależności od nastawienia.

Tempo, natężenie, wysokość głosu

Z tonu głosu można wyczytać, czy jesteśmy szczęśliwi, zdenerwowani, zirytowani, pogodni czy spokojni. Od tego, czy mówimy szybko, powoli, głośno, ciszej, przez zęby, z uśmiechem, wysokim czy niskim tonem zależy, jak jesteśmy odbierani przez naszego rozmówcę.

Ton głosu jest jednym z wyraźniejszych przejawów nastroju. A nastrój lubi się udzielać. Szczególnie, gdy naszym rozmówcą jest dziecko. Warto zatem pamiętać, jakim tonem powinniśmy mówić, aby zachęcić dziecko, zjednać je sobie. Nawet jeśli zdarzy się powiedzieć coś tonem pełnym irytacji, złości, czy pobłażliwości – a zdarzy się tak z dużą pewnością – dobrze jest to zauważyć. Czasami wystarczy jeden głęboki oddech, by przypomnieć sobie o szacunku, z jakim powinniśmy zwracać się do małego człowieka. Zmieniając nasze wewnętrzne nastawienie, można  przeprosić dziecko za wcześniejszy ton głosu. Nic nie stoi na przeszkodzie, by poprosić dziecko o podanie ścierki i samemu zetrzeć rozlane mleko. Taka postawa z pewnością przysłuży się do budowania bliskości i wzajemnego zrozumienia.